Moet er nog zand zijn? Onze Man ging dragracen met Harley's in Zandvoort

Door motornieuws 19 september 2018

Omcirkel volgend jaar maar vast de kalender op de dag dat Bikes and Boards verreden wordt, want de kans is groot dat uw nederige reporter opnieuw aan de start staat. Er valt immers nog een rekening te vereffenen.

Best wat grip zo'n tractorband.

Strandsprint

Nu zul je misschien denken ‘Bikes en wát?’ en daar heb je wellicht gelijk in, het is het zoveelste event met twee woorden. Klaarblijkelijk zijn die heel erg populair. Maar Bikes and Boards heeft wel een kleine edge ten overstaan van anderen: een heuse strandsprint. En jawel: dat wordt verreden in het diepe zand, niet aan de vloedlijn.

Gooooooooo!!!!

Zand, strand en sfeer

Dus wat is het probleem? Op zich is er geen. Je had erbij moeten zijn, want het was gewoon meer dan tof. Veel motoren her en der verspreid, op de boulevard, op het terras, in de strandtent, op het strand, muziek, surfboards, skateboards, de verplichte foodtruck (en ditmaal echt een mónster) en heel veel liefhebbers van zand, strand en sfeer.

Eén zandkonijn en twee zandhazen.

Vergeet alles wat je denkt te weten

Met andere woorden: Bikes and Boards kende afgelopen weekend na twee succesvolle jaren de derde incarnatie, en is opnieuw in omvang en populariteit gegroeid. Plaats van afspraak is The Spot, een scherp genaamde strandtent in Zandvoort, waar door het jaar heen veel evenementen plaatsvinden die niet geheel toevallig vaak een sportdrank als hoofdsponsor hebben.

Uiteindelijk staat op het strand permanent een jurybox opgesteld, zo vaak komt het voor. Welnu, dit is tevens de plaats van afspraak voor de gruwelijkste strandrace die je ooit gezien hebt. Vergeet lichte motocrossers, vergeet springbulten, vergeet ook bijna alles wat je denkt te weten over snelheid en overwinningskansen. Langs de vloedlijn? Misschien. In het diepe zand? No way. Omdat het de derde keer is, weten we inmiddels wel ongeveer wat ons te wachten staat en kunnen we ons een klein beetje voorbereiden. Maar nog steeds is het aan de deelnemers zelf een antwoord op de gegeven omstandigheden te bedenken.

Grote kanonnen in stelling.

Harley-Davidson, hoofdsponsor van het feestje, dacht er goed aan te doen hun dealer West Coast Customs een opdracht mee te geven. Het resultaat daarvan: een Fat Bob met een tractorband. En dát was het moment dat uw nederige reporter ‘toevallig toch al’ aan de lijn hing. Het gesprek liep vervolgens als volgt ‘zeg, heb jij wat te doen zondag?’ “Nu wel, gok ik?” En daarmee waren we ingeschreven om met genoemde motor aan de start te verschijnen. Als teammaat van schaatslegende Koen Verweij overigens. Staat ook weer mooi op ons CV.

Het ging niet voor iedereen even vlot.

Driewerf klote

Met welgeteld nul oefening staat uw alsmaar meer nederige reporter bij de briefing, waarbij ook de loten getrokken worden voor de startvolgorde. En de eerst getrokken naam… u raadt het al. Maar goed, dan is de kop er tenminste wel af. Bovendien ligt de baan er maagdelijk bij, wat ook een voordeel kan zijn. De mannen van Harley hadden daags voordien al enkele testruns gemaakt en de machine zo goed mogelijk afgesteld: een halve bar lucht in de achterband, tweetiende meer in de voorband, klaar. "en starten in tweede versnelling, dat is veel beter. Dan graaft ie niet in en hoef je niet te schakelen. En oh ja: remmen doe je enkel achter en zo vól mogelijk, want ABS is gewoon driewerf klote". Met op tien meter na de finish een grote bult zand (veiligheidsdingetje) zie ik dat ook echt zitten.

Grof geschut om het zand te tackelen.

Linkerhand omhoog

Enfin. Opstellen, linkerhand omhoog, vlag omlaag, inschakelen en gás. Dat werkt. Dat werkt wonderwel. In mijn ooghoek zie ik mijn concurrent nog wel, dus ik durf niet direct de winst te claimen als ik de motor volle bak tegen de bult zand tot stilstand breng, maar niet veel later is dan toch duidelijk: gewonnen. Top. Ik voel dat ik nog ver kan komen.

Linkerhand op de helm. Of rechterhand mag ook.

Ai

Een paar races later heb ik ook een indicatie van de concurrentie en verwacht dat ik niet per se de overwinning hoef te claimen, maar het toch wel spannend kan worden. Dan mag teammaat Koen. Hij heeft er zichtbaar meer moeite mee, maar weet aan het eind van de strip toch nog wel snelheid te maken. Totdat hij terugkeert in het ‘parc niet-zo-fermé’, vloekend en tierend hoe verschrikkelijk slecht het ging. Rook uit vreemde plaatsen, een koppelingshendel dat ingeknepen en losgelaten wordt, een achterwiel dat daar niks van aantrekt. Ai.

Filmisch.

Basta

“Die is dus stuk”. Luidt de snelle conclusie. En dan sta je daar. Genoeg Harley personeel aanwezig, sommigen zelfs uit werkplaatsen ergens in het land, maar niemand die toevallig een set koppelingsplaten mee heeft, óf passend gereedschap. En om in het zand nu een koppelingsoperatie uit te voeren… misschien niet zo best. Kortom, we moeten opgeven. Uit. Basta.

Stevig bandje...

Volgend jaar opnieuw

Ik kan zeggen, er zijn betere manieren om de strijd te moeten staken. Verlies doet pijn, maar is tenminste verdiend. Een crash idem. Mechanische onmacht echter is gewoon driewerf schuttingtaal. En daarmee komen we aan de belofte van het begin van dit verhaal. Een jaar terug had ik het evenement rood omcirkeld in de agenda staan maar moest afzeggen wegens andere, dringender verplichtingen, dit jaar werd het me niet gegund, dus zit er niks anders op dan volgende keer gewoon strijdvaardig aan de start te verschijnen, met een verse machine en te strijden voor wat we waard zijn. Tot de winst of eerlijk verlies. Onze chef loopt trouwens al een jaar te pochen dat hij het in 2017 tot in de kwartfinale schopte. Ook daar moet maar eens een eind aan komen.

Tekst: Vincent Burger
Foto's: Karin Engels, J.C. Verhage, Mark Meisner

Deze twee haalden het einde wel!

En omdat we toch in Zandvoort waren...

Bekijk de uitgebreide fotogalerij van Bikes and Boards 2018

Reageren

Registreer of log in om te reageren...